Uitgelicht: Femke Delen van Atelier/Praktijk La Faye – Gevoelens zichtbaar maken in beeld

Hoe kan ik beter vertellen wie ik ben en wat La Faye inhoudt, door een kijkje te geven in mijn passies en deze middag. Ik ben Femke Delen, moeder van 2 kinderen en getrouwd met Berend. Ik ben al langere tijd lid van Happiness. Ik lees en schrijf voor de nieuwsbrief, ik volg boeiende activiteiten en ik ontmoet er gelijkgestemden.

Ik heb een paar passies. Ik bedenk beeldende werkvormen en ik begeleid kinderen/specifieke doelgroepen tijdens het beeldend werken. Ik geef op een intuïtieve wijze kunstzinnige begeleiding bij persoonlijke ontwikkeling. Zelf wandel ik in het bos, slenter langs de uiterwaarden en verzamel daar natuurlijke materialen. En last but not least zelf beeldend bezig zijn. Mijn materialen zijn speksteen, klei, wol/vilten en hout. Een steen uit de uiterwaarden vilt ik in. Een stronk uit het bos wordt een sokkel voor een spekstenen beeld. Ik schrijf gedichten bij mijn werk of ik maak een werk bij mijn gedicht.

Beeldend werken en lichaamsbewustzijn is voor mij de manier om bij mijn gevoel, bij mijn kern te komen. Om zo zichtbaar te maken wat onbewust in me leeft. Ik breng dit naar buiten in een vorm.

In mijn praktijk begeleid ik kinderen en volwassenen om meer bij zichzelf te komen. Je gaat op zoek naar wie je bent en wat je wilt. Ik laat je voelen wat onbewust in je leeft. Je gaat verstillen, je lijf voelen, naar een visualisatie of muziek luisteren en/of bewegen met je lijf of klank maken. En ik laat je dat zichtbaar maken met je handen en het beeldend materiaal, en in woorden/korte zinnen/een gedicht. Door je handen te volgen -zonder te sturen met je hoofd of ideeën- maak je onbewuste dingen zichtbaar. Ik stel gerichte vragen om je te stimuleren te verwoorden wat in je leeft en in je beeld zichtbaar is geworden. Ook bij creatieve lessen op locatie, bv. bij het Odensehuis (dagbesteding voor licht dementerenden) volg ik deze insteek.

En dan een beeld van deze middag. Toch even zelf aan de slag in mijn atelier, voordat de workshop begint. Ik kan het niet laten. Er ligt nog een steentje op me te wachten om een sieraad van te maken. De volgende set spekstenen harten voor het Happiness festival zijn glad geschuurd en gaan kort de oven in. Dan breng ik de bijenwas aan op de steen voor glans en kleur.

En toen stonden er 7 meiden voor mijn deur voor een verjaardagsfeestje. Ze komen een speksteenworkshop volgen. Na een korte (technische) uitleg aan de slag. Een mooie steen uitzoeken, zagen en raspen, schuren en uiteindelijk in de was zetten. Vragen die bij de kinderen opkomen: ’wat zal ik maken’, ‘wil je helpen ik krijg een lamme arm van het zagen’, ‘is dit glad genoeg’, en ga zo maar door. Ongemak en onzekerheid wordt ervaren door de kinderen, en toch zetten ze door. Ik geef aanmoediging en hulp van mijn kant. Ik laat het de meiden soms ook even zelf uitzoeken. En na 2 uur lekker met je handen werken, trots op je eigen gemaakte werk. ‘Oh, wat was dit leuk’, zeggen ze in koor.

Ik sluit dit stukje af. Het is tijd om mijn lijf in beweging te zetten en zelf weer speksteen in mijn handen te nemen en te voelen.

Volgende keer uitgelicht: Jolette Lievaart. Centrum voor Helend Inzicht.